spotkania na wschodzie
pl ru

Kultura, Inne

BŁOGOSŁAWIONY ABP JÓZEF BILCZEWSKI

Mimo trudnej sytuacji finansowej, rodzice postanowili, że chłopiec będzie kontynuował naukę w gimnazjum w Wadowicach. W 1880 roku z wyróżnieniem zdał maturę. Początkowo myślał o studiowaniu medycyny, jednak w sierpniu 1880 roku zdecydował się wstąpić do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Poza zajęciami w seminarium uczestniczył w wykładach z historii, literatury polskiej, doskonalił również znajomość języka francuskiego i niemieckiego. Na swoim biurku miał obrazek z napisem: "Któż jak Chrystus", uczynił z tego tekstu zawołanie powtarzane każdego dnia. Święcenia kapłańskie otrzymał 6 lipca 1884 roku z rąk bpa. Albina Dunajewskiego w kościele Najświętszego Serca Jezusowego w Krakowie. 13 lipca odprawił w rodzinnych Wilamowicach Mszę św. prymicyjną.

J__zef_Bilczewski
Święty Józef Bilczewski 1900 - 1923
Źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe, Sygnatura: 1-R-29

Jego pierwszą placówką duszpasterską była parafia św. Bartłomieja w Mogile koło Krakowa. Pracował tam jako wikariusz, równocześnie przygotowując się do doktoratu z teologii. Wtedy też zwrócił się do władz we Lwowie z prośbą o zmianę nazwiska na Bilczewski. We wrześniu 1885 roku bp Dunajewski wysłał ks. Józefa Bilczewskiego na studia teologiczne do Wiednia, do Instytutu Wyższych Studiów Kościelnych św. Augustyna. Tam 18 października 1886 roku ks. Bilczewski obronił pracę z dogmatyki pt. Deus est Creator mundi. Chcąc uczyć się dalej, poprosił bp. Dunajewskiego o pozwolenie na wyjazd do Rzymu. Zgodę uzyskał i rozpoczął studia z archeologii chrześcijańskiej.

Po ich ukończeniu wrócił do archidiecezji krakowskiej, do pracy duszpasterskiej, jednocześnie kontynuując pracę naukową. Napisał rozprawę habilitacyjną pt. Archeologia chrześcijańska wobec historii Kościoła i dogmatu. Ministerstwo Edukacji i Wychowania Publicznego w Wiedniu zatwierdziło habilitację 26 lipca 1890 roku. Kariera naukowa stała przed ks. Bilczewskim otworem. Najpierw został docentem na Wydziale Teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim, a 1 lutego 1891 roku zatrudniono go na Uniwersytecie Lwowskim jako profesora dogmatyki szczegółowej. Mieszkał we lwowskim klasztorze oo. Bernardynów, tam też często spowiadał i zajmował się kierownictwem duchowym. Rok później został wyróżniony przez arcybiskupa lwowskiego Seweryna Morawskiego, który nadał mu tytuł kanonika kapituły metropolitarnej we Lwowie.

Ksiądz Józef Bilczewski był członkiem m.in. Papieskiej Akademii Archeologicznej w Rzymie, Komisji Sztuki w Krakowie, Regionalnej Rady Szkolnej dla Galicji, Krakowskiej Akademii Nauk. W latach 1896-1897 pełnił funkcję dziekana wydziału teologicznego, a w latach 1900-1901 był rektorem Uniwersytetu we Lwowie.

2maja 1900 roku zmarł abp Morawski. 17 grudnia papież Leon XIII mianował ks. Józefa Bilczewskiego jego następcą. Przed przyjęciem sakry biskupiej ks. Bilczewski odprawił prywatne rekolekcje w klasztorze oo. Bernardynów w Alwerni. Święcenia biskupie przyjął 20 stycznia 1901 roku (głównym konsekratorem był kard. Jan Puzyna z Krakowa, a współkonsekratorami m.in. arcybiskup lwowski obrządku grekokatolickiego Andrzej Szeptycki i biskup przemyski Józef Sebastian Pelczar). Swój duszpasterski program nowy biskup Lwowa zawarł w jednym zdaniu: "Oddanie się całopalne na sprawę Kościoła świętego". Naśladował swego poprzednika, Jakuba Strzemię, dbał o budowę kościołów i kaplic. Pragnął pogłębić wśród swoich diecezjan znajomość prawd wiary, rozbudzić w nich miłość i cześć dla Jezusa w Najświętszym Sakramencie, dlatego przy żeńskich zgromadzeniach tworzył ośrodki duszpasterskie i dbał o wysoki poziom nauki w seminarium. Często wysyłał kleryków na dalsze studia do Rzymu, Paryża i Wiednia. Zainicjował wydawanie: "Przeglądu Teologicznego", "Miesięcznika Katechetycznego i Wychowawczego", "Dziennika Kościelnego" oraz serii wydawniczej pt. "Biblioteka religijna". Popierał tworzenie większej liczby szkół, czytelni i bibliotek publicznych. Starał się często wizytować swoich parafian.

Podczas I wojny światowej pozostawał we Lwowie, podobnie podczas obrony miasta przed Ukraińcami i wojny polsko-bolszewickiej. Ostrzegał wiernych przed chęcią odwetu za doznane krzywdy, wzywając do przebaczenia i wzajemnej miłości. Nową, niepodległą Polskę chciał budować z Bogiem i na Bogu. Pragnął, by Polacy podejmowali swe decyzje w oparciu o zasady wiary, w duchu miłości Boga i bliźniego.

Źródłem wszelkiego zła, nienawiści i pogardy dla życia, według abp. Bilczewskiego, było "zdziczałe serce" człowieka. Uleczyć poranione serca mogła tylko łaska płynąca
z Najświętszego Serca Jezusa, dlatego też lwowski arcybiskup propagował Jego kult, nawoływał do oddania się w opiekę Boskiemu Sercu Jezusa i do zawierzenia Bożej miłości. Charakterystyczne dla abp. Bilczewskiego nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa dopełniało nabożeństwo do Maryi, która była dla niego wzorem cnót i życia chrześcijańskiego. Jej opiece w swoich modlitwach powierzał cały naród polski. W 1904 roku z okazji 50. rocznicy ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny zorganizował we Lwowie Kongres Maryjny. Odnowił śluby złożone przez króla Jana Kazimierza w katedrze lwowskiej w 1656 roku. Zabiegał o dołączenie wezwania "Królowo Korony Polskiej" do Litanii Loretańskiej. Zmarł w opinii świętości 20 marca 1923 roku. Został pochowany na Cmentarzu Janowskim we Lwowie.

Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się jeszcze przed II wojną światową we Lwowie, później kontynuowano go w Krakowie. 26 czerwca 2001 roku we Lwowie, podczas pielgrzymki na Ukrainę, papież Jan Paweł II go beatyfikował.

Komentarze użytkowników
+ Dodaj komentarz
Wpisz swój komentarz oraz wypełnij pole Nazwa użytkownika!
Twój komentarz:
Nazwa użytkownika: