spotkania na wschodzie
pl ru

Zabytki, Polskie Pogranicze

Bohoniki

W rzeczywistości jednak w 1679 roku osiedliło się pod Sokółką 30 rodzin lipkowskich, podkomendnych rotmistrzów: Kieńskiego, Olejewskiego i Sieleckiego. Obok Drahli, Malawicz i Kamionki swoje ziemie dostali muzułmanie także w Bohonikach. To właśnie tu postanowili wybudować meczet, którego istnienie odnotowano już w 1717 roku.

Obecnie w tej małej wiosce, liczącej zaledwie 30 domów, mieszkają cztery rodziny muzułmanów, w sumie 14 osób. Meczet, którym się opiekują, niestety nie jest tym samym, który pamięta jeszcze czasy króla Jana. Według lokalnej tradycji meczet znajdował się w okolicy starego mizaru we wschodniej części wsi i uległ pożarowi. Mimo to odbudowana w XIX wieku świątynia figuruje w rejestrze zabytków i ściąga do Bohonik nie tylko pielgrzymów, ale i turystów.

800px_Meczet_w_Bohonikach_02 800px_Bohoniki_meczet_sciana_modlitewna
Meczet w Bohonikach
Autor: Lilly M
(Licencja Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0)
Wnętrze meczetu – ściana modlitewna
Autor: Polimerek
(Licencja Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0)

Zarówno meczet, jak i zabytkowy mizar znajdują się w samym centrum wsi po obu stronach przecinającej ją brukowanej ulicy. Ten ostatni, zdewastowany i nieczynny, ogrodzony staraniem miejscowych i opatrzony stosowną tablicą informacyjną w języku polskim i arabskim, nie stanowi atrakcji turystycznej. Mogiły odkryto tu dopiero w latach osiemdziesiątych XX wieku przy próbie wydobywania żwiru.

Znacznie częściej odwiedzany jest drugi cmentarz leżący tuż za Bohonikami przy drodze do Malawicz. Położony na porośniętym lasem wzgórzu, jest jedną z dwóch głównych nekropolii Tatarów polskich po 1945 r. Założony być może wraz z osiedleniem się Tatarów w 1679 r., choć wydaje się, że bardziej prawdopodobne, iz później - w XVIII wieku. Samo określenie cmentarza terminem "mizar" lub "miziar" ludność tatarska na Podlasiu zawdzięcza swoim przodkom - żołnierzom chorągwi lipkowskich, którzy przynieśli tę nazwę z Turcji.

Poza Podlasiem Tatarzy, aby określić cmentarz, posługują się zazwyczaj arabskim terminem "zireć" . Aż do XVII stulecia kamienne nagrobki na cmentarzach Tatarów polsko-litewskich nie posiadały żadnych inskrypcji. Pierwsze napisy, zapewne pod wpływem polskim, pojawiły się gdzieś około połowy XVII wieku. Być może wiąże się to z postępującą polonizacją tej grupy etnicznej.

Choć większość nagrobków na bohonickim cmentarzu pochodzi z okresu powojennego
i naśladuje architekturę cmentarzy chrześcijańskich, to jednak nadal zachowała orientalny charakter. Na granitowych płytach ozdobionych obowiązkowo półksiężycem i gwiazdą zwiedzający odnaleźć mogą wersety z Koranu wyryte alfabetem arabskim. Z polsko brzmiącymi nazwiskami Smolskich, Baranowskich, Rodkiewiczów sąsiadują na nagrobkach muzułmańskie imiona takie jak Ali, Mustafa, Aysza czy Fatma. Cmentarz nadal służy polskim muzułmanom za miejsce pochówku.

Atrakcją Bohonik jest także drewniana zabudowa mieszkalna i gospodarcza z końca XIX i początku XX wieku oraz niezwykła malowniczość i panujący tu spokój. Do Bohonik przyjeżdżają również pielgrzymi, aby wziąć udział w nabożeństwach związanych z obchodzeniem muzułmańskich świąt. Tatarzy polscy obchodzą cztery święta w roku, których tureckie nazwy używane przez polskich muzułmanów to Ramadan Bajram, Kurban Bajram, Dzień Aszura i Mewlud. Obchody wszystkich świąt wiążą się zawsze z odwiedzinami cmentarza.

Informacje zaczerpnięte z Wikipedii

Komentarze użytkowników
+ Dodaj komentarz
Wpisz swój komentarz oraz wypełnij pole Nazwa użytkownika!
Twój komentarz:
Nazwa użytkownika: