spotkania na wschodzie
pl ru

Historia, Białoruś

Kresy

Pierwsza oficjalna informacja o Słonimie, jako granicznym grodzie obronnym położonym u zbiegu rzek Szczary, Issy i Kopanicy, datowana jest na rok 1040 (opis bitwy Jarosława Mądrego z Litwinami). Walki o tereny kresów Księstwa Halicko-Wołyńskiego zakończył dopiero w 1258 roku wielki książę litewski Mendog, włączając je trwale w granice Litwy, mimo że Rusini jeszcze przez lata usiłowali je odbić. Na tereny te napłynęli, osadzani przez Litwę, liczni Prusowie i Jaćwingowie wypierani ze swoich ziem przez Zakon Krzyżacki.

Od 1360 roku rozpoczyna się nieustająca, zbrojna inwazja krzyżacka na tereny Księstwa Litewskiego. Sytuacja ta powoduje z przyczyn militarnych zbliżenie z Królestwem Polskim. To ze Słonima w 1385 roku jadą do Lublina możnowładcy litewscy w celu zawarcia unii personalnej z Polską, w wyniku której na tronie w Krakowie zasiada wspólny władca, Władysław Jagiełło. Ostateczny kres krzyżackim podbojom kładzie wspólne zwycięstwo odniesione w 1410 roku pod Grunwaldem, za udział w którym wielki książę litewski Witold osiedla Tatarów w Słonimiu. Następuje stopniowa stabilizacja i rozwój tych ziem, które na pewien czas przestają pełnić rolę kresów. Słonim w 1532 roku uzyskuje status miasta na prawie magdeburskim, nadany przez króla Zygmunta Starego wraz z herbem przedstawiającym złotego lwa trzymającego w łapie srebrną, podwójną strzałę, na błękitnym tle (lew był nawiązaniem do imienia starosty słonimskiego, pod którego rządami miasto poważnie się rozwinęło. Mieszczanie uzyskali prawo wyboru magistratu – wójta, burmistrza, pisarza i ławników. Wójt i ławnicy sprawowali władzę sądowniczą, a burmistrz rządził skarbem miasta, zbierał podatki, kontrolował miary i wagi. Prowadzono akta miasta i spis ludności. Rzemieślnicy zrzeszali się w cechach. W 1550 roku Słonim jako powiat wszedł w skład utworzonego województwa nowogródzkiego wraz z powiatami lidzkim, wołkowyskim i księstwem słuckim. Od 1565 roku w Słonimiu odbywały się sejmiki, podczas których wybierano 2 posłów do Sejmu. Król Zygmunt August ustanowił przywilej organizowania w mieście dwutygodniowych jarmarków, a Władysław IV zarządził wytyczenie rynku, ulic i planową rozbudowę oraz opłaty targowe do skarbu miasta. Natomiast Jan Kazimierz przyznał Słonimowi prawo składu i opłaty z tego tytułu na rzecz miasta. Czas ten kroniki Słonima określają jako „złoty okres”, w którym miasto intensywnie się rozwijało, zabudowując lewy brzeg Szczary i przyłączając podmiejskie osady.

Hubert_Kossowski_12
 Słonim. Dawna ulica Piłsudskiego

[1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Komentarze użytkowników
+ Dodaj komentarz
Wpisz swój komentarz oraz wypełnij pole Nazwa użytkownika!
Twój komentarz:
Nazwa użytkownika: